ff.pdf
(
47 KB
)
Pobierz
Każde dzieło posiada jedną ramę oddzielającą jego przestrzeń artystyczną od przestrzeni świata
realnego. Odbiorca musi tę ramę przekroczyć, aby uczestniczyć w świecie przedstawionym.Bez
odpowiednio skonstruowanej ramy nie można rozpoznać typu narracji. Rama zakłada zawsze pewnien
świat, wobec którego świat przekazywany przez jakiś rodziaj narracji pozostaje w stosunku:•
Przynależności (narracja obiektywna)• Tożsamości (apercepcyjna narracja subiektywna)•
Opozycji ( asocjacyjna narracja subiektywna)
RAMA
Borys Uspienieski określa ramę jako zmianę zewnętrznego punktu widzenia na wewnętrzny lub
odwrotnie. Jak zauważa, rama jest niezbędną granicą miedzy przestrzenią realną a artystyczną.
Rama narracyjna jako chwyt poetyki negatywnej działa w sposób retrospektywny, zmieniając
przeświadczenie odbiorcy o modalności poprzednio oglądanej narracji i tym samym statusie i
znaczeniu zaprezentowanego wcześniej świata przedstawionego. Retroaktywność jest cechą
konieczną funkcjonowania ramy jako chwytu. Rama ma charakter niespodzianki, a nawet szoku dla
odbiorcy. Rama może zostać jednak wyraźnie zasygnalizowana, a mimo to widz odczuje szok.
Zastosowanie poetyki negatywnej do jednoznacznego sensu którejś z rzeczywistości i pragnienie
inwersji ich modalności, najpełniej uświadamia mroki ludzkiego wnętrza.
Rama graniczna-zatarcie geanic miedzy swiatem realnym, pozaartystycznym, a światem dzieła, ma
miejsce wtedy, gdy „podmiot przedstawiony w dziele” ( reżyser grający w filmie fikcji samego siebie-
Fellini w 8 1/2) i podmiot implikowany strukturą dzieła wydają się utożsamiać z realnym
człowiekiem, autorem istniejącym w pozaartystycznej rzeczywistości.
Rama jest niezbędną granicą miedzy przestrzenią realnej rzeczywistości a przestrzenią artystyczną,
umożliwiającą przejście odbiorcy z zewnętrznego na wewnętrzny punkt widzenia.
Pojawienie się ramy narracyjnej może działać prospektywnie, widz nie tylko zmodyfikuje poprzednie
przeświadczenia o modalności narracji, lecz nastawi się na podejrzliwy odbiór dalszego ciągu.
Trzy zakresy (modalności) narracji: 1) narracja obiektywna 2) apercepcyjna narracja subiektywna
(kamera utożsamia z „fizycznym spojrzeniem” bohatera) 3)asocjacyjna narracja subiektywna (
kamera jest „oczami duszy” bohatera, ukazując świat odrębny od przedstawionego „obiektywnie”)
Bez ramy nie możemy rozpoznać typu narracji.
Każde dzieło posiada jedną ramę oddzielającą jego przestrzeń artystyczną od przestrzeni świata
realnego. Odbiorca musi tę ramę przekroczyć, aby uczestniczyć w świecie przedstawionym.
Bez odpowiednio skonstruowanej ramy nie można rozpoznać typu narracji. Rama zakłada zawsze
pewnien świat, wobec którego świat przekazywany przez jakiś rodziaj narracji pozostaje w stosunku:•
Przynależności (narracja obiektywna)• Tożsamości (apercepcyjna narracja subiektywna)•
Opozycji ( asocjacyjna narracja subiektywna)
KATEGORIE DYSPONENTOW FILMOWEJ NARRACJI WG PRZYLIPIAKA
a)narrator formalny- występuje dystans czasowy miedzy momentem opowiadania a momentem akcji,
a więc przy narracji werbalnej i retrospekcjach, przy czym struktura ma charakter umowny, nie
determinuje sposobu selekcji zdarzeń i informacji, nie wpływa na kształt świata przedstawionego.
b)obserwator-filmowy narrator auktorialny. narracja w utworze epickim prowadzona z perspektywy
osoby mającej nieograniczoną wiedzę o przedstawianych zdarzeniach i postaciach, pozostającej
jednak na zewnątrz opisywanego świata, zachowującej do niej dystans;
c) narrator- uczestnik- kiedy kamera nie odstępuje bohatera, a selekcja zdarzeń odbywa ze względu na
niego.
d) kreator- dysponent kształtu filmowego świata. Nie musi być nim dysponent zdarzeń i informacji,
nie można go utożsamiać z reżyserem.
Obserwator i narrator-uczestnik wykluczają się równocześnie.
Kłys: narrator formalny to ten, który widzi fizycznie (apercepcyjna) lub „oczami duszy” (w
retrospekcjach, obrazach ilustrujących narrację werbalną, sanach, wizjach, projekcjach). Obserwator
jest dysponentem spojrzenia.
Przy narracji apercepcyjnej bohater postrzega ten sam świat, co w narracji obiektywnej. Podmiot w
narracji asocjacyjnej jako podrzędny nie jest „autonomicznym” właścicielem „wewnętrznych”
obrazów; jako fikcyjny byt może kreować „oczami duszy” tylko z elementów istniejących w
fikcyjnym świecie.
Jacek Ostaszewski, Historia narracji filmowej
,,W tradycji literaturoznawczej , będącej źródłem współczesnej narratologii, dość powszechnie
akceptowany jest pogląd, że podstawowymi wyznacznikami narracyjności jest przedstawianie
zdarzeń, między którymi zachodzą związki przyczynowo-skutkowe i czasoprzestrzenne.’’
[By uniknąć jakichkolwiek wątpliwości kogo i czego dotyczy motywacja przyczynowa, dodaje się
także- jak czyni to na przykład Rick Altman - że ,,istnienie opowiadani zależy od równoczesnej i
skoordynowanej obecności akcji i postaci’’]
Wprowadzona przez rosyjskich formalistów para pojęć sjużet i fabuła jest kluczem do uchwycenia z
jednej strony dynamiki narracji jako sposobu dostarczania informacji fabularnej, z drugiej zaś
aktywności poznawczej widzów w trakcie oglądania filmów.
Sjużet - oznacza materiał, który dany jest bezpośrednio w filmie, na zasadzie aranżowania i
prezentowania zdarzeń
Fabuła - to wynik konstrukcyjnego opracowania sjużetu przez widza, oznacza to, że aktywność
konstruowania fabuły polega po pierwsze, na chronologicznym porządkowaniu zdarzeń, gdyż nie
zawsze są one w sjużecie prezentowane w ten sposób, i po drugie, na wykryciu związków
przyczynowych między nimi oraz ustaleniu motywacji, która kieruje działaniami postaci.
Głównymi kryteriami, które Bordwell zapożyczył z teorii literatury i wykorzystał do opisu narracji
jako dynamicznego procesu przedstawienia zdarzeń czy też dostarczenia widzowi informacji, na
podstawie, której (re)konstruuje on fabułę są: horyzont poinformowania, komunikatywność i
samoświadomość.
Horyzont poinformowania - zależy po pierwsze od zakresu informacji fabularnej, do jakiego mamy
dostęp za jej pośrednictwem i po drugie od głębi informacji fabularnej.
Głębia poinformowania zależy od stopnia, w jakim narracja daje wgląd w życie psychiczne postaci.
Dostęp do myśli, obrazów wewnętrznych, snów - subiektywizacja mentalna
Zwężenie do tego co postać widzi lub słyszy - subiektywizacja percepcyjna
Komunikatywność - skalowana od wysokiej do niskiej. Przy wysokim stopniu informacja jest
dostarczana w sposób precyzyjny i jednoznaczny, czasami osiągając dość wysoki poziom redundancji
(nadmiarowość)
Samoświadomość - zależy od stopnia, w jakim w filmie ujawniana jest czynność opowiadania na
przykład w scenie ekspozycji, informacja dociera nie bezpośrednio od narratora, lecz za sprawą
realistycznie umotywowanej sceny dialogowej, to obdarzona niskim stopniem samoświadomości,
niejako przezroczysta,a zatem umożliwiajaca identyfikacje z samym przedstawieniem. Wysoki
stopień np. przy bezpośrednim zwrocie do widza. Narrator bezpośrednio mówi ,,Ty’’.
czas w opowiadaniu
Według Gerarda Genetta istnieja 3 aspekty czasowe organizowania zdarzeń fabuł w ramach sjużetu,
lub jak kto woli zdarzeń historii w ramach dyskursu.
Porządek, trwanie i częstotliwość.
porządek czasowy - chronologiczny lub niechronologiczny ( retrospekcja, futurospekcja)
Częstotliwość występowania jakiegoś wydarzenia.
Niby nic dwa razy się nie zdarza, ale w filmie może nam być ukazana sytuacja z roznych punktow
widzenia np. Rashomona Kurosawy jedno wydarzenie z 4 różnych perspektyw.
Plik z chomika:
jarecki720
Inne pliki z tego folderu:
guwp_1.rar
(11589 KB)
Firestorm-class Frigate Warhammer40k.rar
(15413 KB)
investigator.rar
(10932 KB)
Sledgehammer.pdf
(1488 KB)
Grey Hunters.pdf
(6515 KB)
Inne foldery tego chomika:
Pliki dostępne do 01.06.2025
czasopisma modelarskie
ksiazki
Prywatne
zachomikowane
Zgłoś jeśli
naruszono regulamin