HANNAH BERNARD
Szokująca propozycja
Baby Chase
Tłumaczyła: Ewa Pytlińska
No jasne.
Powinna od razu domyślić się, kto to taki! Jeszcze raz spojrzała na wystające z łóżka nogi i odetchnęła z ulgą. Skąd jej przyszło do głowy, że to jakiś włamywacz albo gwałciciel? Przecież Sally, jej bratowa, uprzedzała ją kilka dni temu, że Nathan może się tu pojawić na jedną noc. Na śmierć o tym zapomniała, być może dlatego, że wcale nie miała ochoty na spotkanie z nieczułym gburem, za jakiego uchodził brat Sally. Sama nie wiedziała, dlaczego popadła w taką panikę, gdy usłyszała na dole hałas. Zamiast sprawdzić, co się dzieje, niemal naga wybiegła przerażona z łazienki, pędem puściła się do pokoju gościnnego i schowała pod łóżkiem. Pewnie liczyła na to, że rzekomy włamywacz nie poświęci zbyt wiele czasu na przeszukiwanie niezamieszkałego pokoju na piętrze. Potem zamierzała uciec przez okno na dach. Ale dlaczego przyszło jej do głowy, że to złodziej – tego zupełnie nie rozumiała.
Co za bzdura, pomyślała, wyglądając spod łóżka. Nathan przekręcał się właśnie na drugi bok. Swoją drogą, wisi nade mną jakieś fatum, całkiem na serio. Że też akurat teraz, kiedy pilnuję domu Sally i Toma, musiała wydarzyć się ta głupia historia. To jakaś farsa i najwyższa pora ją zakończyć, postanowiła. Znowu spojrzała na wystające spod kołdry nogi. Miała ochotę uszczypnąć dyndającą tuż przed jej nosem łydkę. Mógłby przynajmniej ściągnąć spodnie i skarpety, na których, o zgrozo, widniały dwa zadowolone z życia, kopulujące zajączki. Cóż za brak dobrego smaku, pomyślała zdegustowana. Wciąż jeszcze wahała się, czy i w jaki sposób zbudzić intruza, który, co za pech, musiał zająć akurat to łóżko, pod które wczołgała się w przypływie paniki. Co za noc. Erin miała już naprawdę dosyć tej komedii. Nawet nie zdążyła włożyć piżamy, jej ciało osłaniały jedynie dwa raczej skąpe ręczniki. A może on jednak wstanie i postanowi skorzystać z dobrodziejstwa prysznica? Wtedy miałaby czas, by spokojnie wyjść spod tego przeklętego łóżka i zbiec na dół. Ten pomysł wydał się jej naprawdę dobry, rozciągnęła się więc jak długa na twardych deskach podłogi z mocnym postanowieniem, że poczeka, aż Nathan pójdzie do łazienki.
Po chwili materac zaskrzypiał i dało się słyszeć głośne ziewnięcie. Erin z triumfalnym uśmiechem na twarzy, gotowa w każdej chwili do ucieczki, przyglądała się, jak na podłogę opadają dżinsy, a w chwilę potem niesforne króliczki. Zanim jednak zdążyła rzucić okiem na umięśnione nogi Nathana, drzwi się zamknęły, światło zgasło, a Nathan całym swoim ciężarem opadł z powrotem na łóżko. Omal nie krzyknęła, bo sprężyny wygięły się niebezpiecznie, a jej twarz pokryła się warstwą kurzu. Nathan najwyraźniej nie zamierzał podjąć z nią współpracy: nie miał zamiaru ani się umyć, ani nawet skorzystać z toalety. Świnia, zwyczajna świnia, pomyślała z oburzeniem. Przeceniła jego dobre maniery. W zaistniałej sytuacji nie było innego wyjścia, jak tylko zaczekać, aż delikwent zaśnie. Miała nadzieję, że nie potrwa to długo, bo po długiej podróży był z pewnością bardzo zmęczony. Kilka minut i powinno być po wszystkim. Potem wysunie się ostrożnie spod łóżka i po cichu, na palcach, wyjdzie z pokoju. To dobry plan, pomyślała, próbując przekonać samą siebie, że podłoga wcale nie jest aż tak twarda, a kurz tak dokuczliwy, jak jej się z początku zdawało. Jednak już po chwili poczuła na ciele gęsią skórkę i zaczęła się trząść z zimna. Nic dziwnego, okno cały czas było otwarte. Teraz znalazła się w prawdziwych opałach. W skupieniu wsłuchiwała się w oddech Nathana. Jeszcze chwila, a zacznie kichać i szczękać zębami, a wtedy wszystko stracone. De właściwie upłynęło czasu, odkąd się położył? Zasnął już, czy jeszcze nie? Jego oddech zdawał się być teraz głęboki i równomierny. Ale czy był to oddech człowieka pogrążonego we śnie? Nie potrafiła tego ocenić. W końcu sypiała sama, więc skąd mogła wiedzieć. Nie znała się na tym zupełnie. Najbardziej by jej pomógł, gdyby zaczął porządnie chrapać. Postanowiła poczekać jeszcze chwilę. Kiedy doliczyła się dwusetnego oddechu, doszła do wniosku, że musi już spać. Widocznie nie chrapał, co, jak przyznała w duchu, miało także swoje zalety.
Wyśliznęła się powoli spod łóżka, zwracając baczną uwagę, by nie zsunęły się z niej ręczniki. Już miała chwycić za klamkę, gdy nagle przypomniała sobie, że drzwi w tym starym domu miały zwyczaj przeokropnie skrzypieć. Musiałby być faktycznie bardzo zmęczony i mieć wyjątkowo mocny sen, żeby się nie obudzić. Ukradkiem spojrzała na śpiącego mężczyznę, który leżał teraz odwrócony do niej plecami. Śpi, z całą pewnością śpi, pocieszała się. A może by tak jednak wyjść przez okno? Podniosła się z kolan. W tym momencie Nathan odwrócił się na drugi bok, mrucząc coś pod nosem. Wyglądało to tak, jakby patrzył wprost na nią i usiłował ustalić, co się tam dzieje. Zamarła w bezruchu, bojąc się nawet drgnąć. Jednak po chwili jej prześladowca ponownie się przekręcił, a ona w tym samym momencie znalazła się przy oknie. Zwinnie jak kotka wspięła się do góry i wyszła na dach. Przez chwilę nasłuchiwała, czy wszystko jest w porządku, a następnie bezszelestnie przymknęła za sobą okno. Wstała, upojona odzyskaną wolnością, ale zdążyła zrobić zaledwie dwa kroki, gdy poczuła, że coś ją trzyma. Był to ręcznik, który zahaczył o okno. Pociągnęła lekko raz i drugi, a gdy to nie dało pożądanego rezultatu, szarpnęła nieco mocniej. Okno otworzyło się z hukiem, a ona z okrzykiem przerażenia na ustach zaczęła zsuwać się w dół. Niemal w tej samej chwili czyjaś mocna dłoń chwyciła ją za nadgarstek, ratując tym samym przed upadkiem. Erin przywarła czołem do chłodnego dachu i ciężko westchnęła. To nie mogło się dziać naprawdę. Nie, takie rzeczy jej się nie przytrafiały! Leżała dłuższą chwilę z ręcznikiem zrolowanym pod pachami, zdając sobie sprawę, że tylna część jej ciała świeci golizną w blasku księżyca. Po krótkim namyśle doszła do wniosku, że lepsze to, niż spojrzeć Nathanowi w oczy. Jednak po chwili, gdy zimno stało się bardziej dokuczliwe, chwyciła się za framugę i podciągnęła do góry. Zdecydowanym ruchem poprawiła ręcznik, po czym rzuciła intruzowi krótkie, nieco wyzywające spojrzenie. Stał z ramionami skrzyżowanymi na piersiach i lekko się uśmiechał.
– Jonathan Chase, fotograf prasowy – przedstawił się. Erin wydęła nieznacznie dolną wargę. Zastanawiała się, czy bardzo się zmienił w porównaniu ze zdjęciem sprzed dziesięciu lat, które jego siostra postawiła w salonie.
– Dobry wieczór. – Wyciągnęła od niechcenia rękę.
– Nazywam się Erin, jestem siostrą Thomasa.
Nathan wyglądał na mocno zaskoczonego. Jego twarz przybrała sceptyczny wyraz. Nagle cała sytuacja wydała się jej strasznie zabawna. Przysłoniła dłonią usta, ale nie udało się jej powstrzymać wybuchu śmiechu.
– Czy mogłabym wejść do środka? – zapytała w końcu. Pewnie pomyślał, że jestem nieźle stuknięta, przemknęło jej przez głowę.
Nathan stał pośrodku pokoju i zastanawiał się, o co tu właściwie chodzi. Nie był do końca pewien, czy to sen, czy jawa. Pamiętał tylko tyle, że zaraz po tym, jak opadł na łóżko, zasnął jak kamień. Dałby też sobie głowę uciąć, że zbudziły go jakieś podejrzane hałasy za oknem, ale teraz nie był już niczego pewien, nawet tego, czy na pewno już się obudził. Dopiero gdy wstrząsnął nim zimny dreszcz, uzmysłowił sobie, że to listopad i że za oknem panuje przejmujący chłód. Podszedł więc bliżej i podał Erin rękę.
– Zapraszam do środka, pewnie pani bardzo zmarzła.
– Jej dłoń była faktycznie lodowata. Przytrzymał ją i zaczął powoli rozcierać, zastanawiając się jednocześnie, czy to na pewno nie jakaś nocna mara, okryta kuszącą poświatą księżyca. Jednak na szczęście zjawa zza okna miała na sobie poza księżycowym blaskiem także prozaiczny ręcznik. – A więc jesteś siostrą Toma – dodał wciąż nie do końca przekonany. Dopiero teraz dotarło do niego, jak mało wie o rodzinie swego szwagra. – Jesteś bibliotekarką, prawda? – Naprawdę dawno już nie był w bibliotece, a co za tym idzie od lat nie widział żadnej bibliotekarki, ale, szczerze mówiąc, nie tak je sobie wyobrażał.
– No cóż – westchnęła Erin. – To prawda, ale okulary zostawiłam w pokoju, a kok poluzował mi się trochę pod prysznicem – wyjaśniła z całą powagą. – Bardzo przepraszam za moją nieprofesjonalną aparycję – dodała, wycofując rękę, po czym skierowała się do drzwi.
Szkoda, że odeszła od okna, pomyślał rozżalony, od blasku księżyca, który malował na jej ciele piękne i niezwykłe wzory.
– Sally sporo mi o tobie opowiadała – dodał jakby zakłopotany. – Powinienem jej uważniej słuchać... Ale powiedz, co ty tu właściwie robisz?
– Prawdę mówiąc – zaczęła Erin, zastanawiając się w panice, co powiedzieć – prawdę mówiąc... myślałam, że ktoś włamał się do domu – postanowiła wyznać całą prawdę. – To dosyć długa historia, a jestem pewna, że potrzebujesz trochę snu po męczącej podróży. Przełóżmy więc naszą rozmowę na później.
Chciała już wyjść, ale Jonathan wcale nie miał ochoty zostać sam.
– Chwileczkę, zaczekaj – powiedział, kładąc jej dłoń na ramieniu. Całkowicie wybił się już ze snu, a zabawa dopiero się zaczynała.
Ramię dziewczyny było równie zmarznięte jak ręka i Nathanowi przyszło na myśl, że mógłby inaczej rozgrzać jej wychłodzone ciało. Wzbudziła w nim pożądanie, jakiego dawno nie zaznał. Zresztą, już od wieków nie tknął żadnej kobiety. Po chwili jednak przywołał się do porządku.
– Myślę, że jesteś mi winna jakieś wyjaśnienie. Skąd mam wiedzieć, że faktycznie jesteś siostrą Toma?
Ku jego rozbawieniu wzięła te słowa poważnie i ze wzburzenia aż się zachłysnęła.
– Sugerujesz, że co? Że to niby ja się tu włamałam? Czy to wygląda na ekwipunek włamywacza? – wybuchła, wskazując na ręcznik. Wtedy dopiero zdała sobie sprawę, że on stał przed nią nagi, jak go pan Bóg stworzył. – A ty co, nigdy nie słyszałeś o piżamie? – Szybkim ruchem ściągnęła z głowy ręcznik i rzuciła mu go w twarz.
Mimo panujących ciemności, gotów był przysiąc, że się zarumieniła.
– No cóż, przyznaję, że nie spodziewałem się nocnej wizyty – dodał jakby przepraszająco i owinął się ręcznikiem. – Gdybym został uprzedzony, z pewnością wskoczyłbym w garnitur. – Na jego twarzy pojawił się uśmiech satysfakcji.
Erin spojrzała tęsknym wzrokiem na drzwi i nieco teatralnie zaczęła dygotać i poszczękiwać zębami.
– I co, chcesz sobie tak po prostu pójść? – Przysunął się bliżej. – To nieludzkie...
Wcale jej nie dotykał, a jednak czuła się przyparta do muru. Wpatrywała się w niego niczym sarna sparaliżowana przez światła samochodu.
Nathanowi wydawało się, że dostrzegł w jej oczach ten błysk, który dawniej nie raz zdarzało mu się już widzieć w oczach kobiet. Ale był przecież dżentelmenem, nie mógłby uwieść przyjaciółki i szwagierki swojej siostry w tak nietuzinkowej sytuacji. Nic jednak nie mógł poradzić na to, że tak go intrygowała. Pragnął poczuć, jak jej puszyste włosy muskają go po twarzy, pragnął wsunąć dłonie w tę burzę rudych loków i całować rozedrgane usta. No i, rzecz jasna, zedrzeć z niej wreszcie ten ręcznik. Ignorując surowy głos sumienia, oparł się łokciami o ścianę, zamykając Erin jak w pułapce.
– Nigdy nie wypuszczam żadnej dzidzi ze swojej sypialni bez pożegnalnego pocałunku – wyszeptał uwodzicielsko.
– Dzidzi? – zdenerwowała się Erin.
– A więc jak będzie? Co z moim pożegnalnym pocałunkiem? – zlekceważył jej oburzenie.
Była pewna, że wystarczyłoby tylko mocniej na niego huknąć za tę bezczelność, a zostawiłby ją w spokoju, ale nie znalazła w sobie dość siły. Coś powstrzymywało ją od prawdziwego gniewu i choć jeszcze jej nawet nie dotknął, poczuła jakiś dziwny magnetyzm. Podobnie jak on zignorowała głos sumienia, który usilnie podpowiadał jej, że najwyższa pora wyjść. Nie, nie zamierzała pozwolić mu na pocałunek, choć ta propozycja przyprawiła ją o dreszcze, ale aż ją kusiło, by podjąć to ryzykowne wyzwanie, które los postawił na jej drodze.
– Nie jestem pańską dzidzią – powiedziała jednak po chwili. – I byłabym panu niezwykle wdzięczna, gdyby zechciał mnie pan stąd wreszcie wypuścić. Jest późno, a ja jestem zmęczona i zziębnięta.
– Mów mi Nathan – szepnął, jakby nie usłyszał, co powiedziała. – Przypominam, że to ty wdarłaś się do mojej sypialni i na dodatek twierdzisz, że jesteśmy rodziną – zamruczał jej wprost do ucha.
Tego było już za wiele. Tym razem przesadził. Nie miała zamiaru dłużej powstrzymywać złości.
– Bo jestem twoją rodziną, ty ośle! – krzyknęła. – Gdybyś choć raz pojawił się na jakiejś rodzinnej uroczystości, na ślubie, chrzcinach, czy choćby na Wigilii, to wiedziałbyś, kim jestem – syknęła. – Twoja siostra chciała nawet odwołać wyjazd na urlop, gdy dowiedziała się, że zjawisz się tu łaskawie na kilka godzin. Wiesz, ile trudu zadaliśmy sobie z Tomem, żeby wybić jej to z głowy? – Zaczęła go dźgać wyprostowanym palcem w klatkę piersiową. – A co było z pogrzebem twojego ojca, co? Sławny pan fotograf był zbyt zajęty robieniem zdjęć i zabawianiem się z dzidziami na drugim końcu świata! Nikt cię tu nie miał okazji poznać, nikt! I nagle zjawiasz się po latach z jakimiś perwersyjnymi królikami na skarpetkach, oczywiście akurat wtedy, kiedy twojej siostry nie ma. Wkradasz się do jej domu jak złodziej i co sobie myślisz, hę!? – krzyknęła rozjuszona, wydymając usta.
Ulżyło jej. Wreszcie wyrzuciła z siebie to, co od kilku lat leżało jej na sercu. Jednak zaraz potem zamknęła oczy w nadziei, że za chwilę wszystko zniknie, a ona obudzi się w swoim łóżku zlana potem. Lepsze już to, skoro trzeba wybierać.
– Perwersyjne króliki? – usłyszała w odpowiedzi.
Westchnęła ciężko. A więc, niestety, to nie był koszmarny sen, a co więcej, jej wzburzone słowa spłynęły po Nathanie jak woda po kaczce. Żadnych emocji, oprócz rozbawienia. Nic z tego, co powiedziała, nie miało dla niego najmniejszego znaczenia. Po co w ogóle dała się w to wmanewrować? Powinna przecież wiedzieć, że to bez sensu. Gdyby Nathan miał jakieś uczucia, nie postępowałby w ten sposób wobec swojej siostry. A na dodatek Sally nigdy nie powiedziała na niego złego słowa. Przecież Erin nie miała prawa zdradzać w ten sposób jej uczuć. Co ona najlepszego narobiła...
– Będziemy teraz rozważać moralne przesłanie moich skarpetek? – zapytał Nathan, narzucając jej na ramiona swoją koszulę.
Musiała przyznać, że trochę ją rozbawił, ale nie miała zamiaru się roześmiać. Nie uda mu się jej zbałamucić, na pewno nie.
– Króliczki jak króliczki... Zważywszy, że są króliczkami, zachowują się całkiem normalnie – wyjaśnił spokojnie i zaczął zapinać na niej koszulę. – No, teraz wyglądasz trochę przyzwoiciej – dodał.
Nie mogła wprost uwierzyć, że pozwoliła mu się ubrać, jakby była małym dzieckiem. To z pewnością najbardziej zwariowana noc w moim życiu, pomyślała zdziwiona. Nacisnęła klamkę.
– Byłaś tu, gdy kładłem się spać, prawda? Inaczej skąd mogłabyś wiedzieć, jakie mam skarpety. – Nathan zabawił się w detektywa.
Kiwnęła głową.
– Ukryłam się pod łóżkiem, ale nic innego nie widziałam – dodała pospiesznie.
– Wielka szkoda – szepnął z uśmiechem. Ujął ją za podbródek i zwrócił jej twarz ku sobie. – Następnym razem, jak będę się dla ciebie rozbierał, bardziej się przyłożę, obiecuję. – Potem otworzył drzwi. – Dobranoc pani – mruknął. – Miło mi było panią poznać. A tym pocałunkiem proszę nie zawracać sobie dziś głowy, jeszcze to nadrobimy.
Erin wściekła wyszła na korytarz i cicho zamknęła za sobą drzwi, ale już po chwili drzwi do swojego pokoju zatrzasnęła z furią i ciężko opadła na łóżko.
– Co za cham – warknęła pod nosem, chwytając za szczotkę do włosów. Energicznie zaczęła je rozczesywać.
– Co za dupek! Świnia! Nic sobie z nikogo nie robi! O nic się nie troszczy! Całe życie traktuje jak jeden wielki żart!
Cisnęła szczotkę w kąt, wsunęła się pod kołdrę i naciągnęła ją aż pod brodę.
Kiedy emocje nieco opadły, doszła do wniosku, że gdyby nie ta „dzidzia”, z pewnością udałoby mu się ją pocałować. Ale nie zamierzała o tym teraz rozmyślać. Jutro, gdy wstanie, już go tu nie będzie i prawdopodobnie nigdy więcej się nie spotkają. Przy odrobinie szczęścia być może pozostanie jej wrażenie, że wydarzenia tej nocy to tylko zły sen.
Erin, na przemian ziewając i przeciągając się, wstała z łóżka i wyszła ze swojego pokoju jak lunatyczka. Wszędzie roznosił się cudowny zapach kawy; kawy, o której teraz marzyła. Leniwie przetarła oczy. Czy to jeszcze jeden dręczący sen, czy może zaskakująco piękna rzeczywistość? Sen czy nie, postanowiła podążyć za boskim aromatem. Ale zaraz, przecież kawa nie mogła zrobić się sama. Zatem ktoś tutaj jest. A któż mógłby to być, jeśli nie Jonathan Chase? Cholera, ciekawe, która godzina, że on jeszcze tu się plącze? Nie miała na ręce zegarka – pewnie zostawiła go wczoraj koło prysznica. Nie lubiła wstawać w sobotę przed dziewiątą, a do tego po tym, co wczoraj między nimi zaszło, wcale nie miała ochoty zobaczyć go ponownie. A już na pewno nie w sytuacji, kiedy siedzi sobie rozparty w kuchni i popija kolumbijski nektar bogów. Może lepiej byłoby się ubrać, przemknęło jej przez myśl. Wahanie trwało jednak tylko kilka sekund. Nie, najpierw kawa, a potem się zobaczy.
Kuchnia tonęła w promieniach porannego słońca, które odbijało się w wypolerowanych naczyniach. Wypolerowanych? Wczoraj wieczorem z całą pewnością nie były wypolerowane. Kto zatem sprawił ten cud? Zmrużyła oczy. W rogu, na jej miejscu, siedział Nathan i czytał poranną gazetę. Jej gazetę.
– Dzień dobry – mruknęła pod nosem na jego wesołe powitanie i sięgnęła po kubek. Nalała sobie kawy i wypiła ją niemal duszkiem. Dopiero potem wzięła się do przygotowania śniadania. Kątem oka widziała, że Nathan odłożył gazetę i patrzył na nią badawczym wzrokiem. Nie miała jednak ochoty spojrzeć mu teraz w twarz. Zresztą po co, w poświacie księżyca prezentował się dużo lepiej.
– Zastanawiałem się dziś rano, czy przypadkiem nie byłaś tylko snem. Ale to byłaś ty, prawda? W tym skąpym ręczniczku, na tle uśmiechniętego księżyca? Wiesz co? – Przymrużył nieco oczy i obrzucił ją spojrzeniem z góry na dół. – Muszę ci powiedzieć, że w mojej koszuli jest ci dużo bardziej do twarzy.
Dopiero teraz zauważyła, że wciąż ma na sobie jego koszulę. No, to znowu świetnie się spisałaś, zbeształa się w myślach.
– Przepraszam – burknęła. – Nie zwróciłam na to uwagi. Zaraz ci ją oddam. – Już chciała ściągnąć koszulę przez głowę, gdy uprzytomniła sobie, że nic pod spodem nie ma. – To znaczy za chwilę – poprawiła się.
– Nie ma pośpiechu, nie przejmuj się. Wiesz, to w nocy, to nie był najlepszy początek. Można by spróbować jeszcze raz... Jeśli cię wystraszyłem, to przepraszam.
Wydał się jej podejrzanie uprzejmy. Podniosła głowę i spojrzała na niego badawczym wzrokiem. Nieźle się prezentuje, to fakt, pomyślała. Czarne falujące włosy, choć jak na jej gust nieco przydługie, i ciemnozielone głębokie oczy robiły naprawdę wrażenie. Oczywiście, nie na niej, choć musiała przyznać, że w rzeczywistości wyglądał jeszcze lepiej niż na zdjęciach.
– Nie przestraszyłam się ciebie, ale tego, że ktoś włamał się do domu – odparła prawie obojętnie. – Wpadłam w panikę, a cała reszta była już tylko jej następstwem i najchętniej bym o tym zapomniała.
– Och, bez przesady, w sumie było całkiem zabawnie. Sama przecież się śmiałaś. Ale jak chcesz, zacznijmy od nowa. – Nathan wyciągnął rękę. – Nazywam się Jonathan i miło mi cię poznać, Erin.
Niezły z niego cwaniak, pomyślała z sarkazmem, patrząc w zielone oczy przepełnione samouwielbieniem i pewnością siebie. O nie, kochany, mnie tak łatwo nie zbajerujesz. Nie mam zamiaru zostać jedną z twoich dzidź, nie licz na to. Uśmiechnęła się z wyższością i z wyraźną rezerwą podała mu dłoń. Wstrząsnął nią miły dreszcz, a jej ciało przeszyła nagła fala ciepła. I co z tego, pomyślała natychmiast, to nic nie znaczy, po prostu w kuchni jest dziś bardzo gorąco. Postanowiła zająć się śniadaniem. Swoim, rzecz jasna. Na zaczepki Nathana i próby nawiązania konwersacji odpowiadała albo nieznacznym ruchem głowy, albo urywanymi słowami. Nie będzie się wysilać, nie ma po co.
Na zegarze kuchennym dochodziła jedenasta. Co on tutaj jeszcze robi? Miał się przecież zmyć rano! Wytrzymam z nim góra do dwunastej, a potem koniec zabawy.
– Chcesz jeszcze kawy? – zdobyła się na uprzejmość. Niech będzie, poświęci się dla Sally jeszcze przez tę godzinę. – Sally uprzedzała, że nie zostaniesz zbyt długo.
– Tak? Hm, wygląda na to, że jeszcze trochę pobędę.
O rany, czy to miało znaczyć, że będzie musiała go znosić cały dzień? Westchnęła zbyt ciężko jak na osobę zadowoloną z zaistniałej sytuacji.
– Aż tak źle? Spójrz, ten dom jest naprawdę duży, powinno starczyć miejsca dla nas obojga.
– Nic a nic cię nie martwi fakt, że w tym samym czasie gdzieś tam inni faceci sprzątają ci sprzed nosa kolejne dzidzie?
– Chyba mnie naprawdę nie lubisz – powiedział nieco znudzony Nathan.
– Lubię, i to bardzo, ale Sally, bo jest moją przyjaciółką i żoną mojego brata. A ty zbyt często sprawiasz jej przykrości, żebym miała cię lubić.
– Tak twierdzi moja siostra? – zapytał, mrużąc nieco oczy.
– Twoja siostra nigdy się nie żali, ale ma to wypisane na twarzy za każdym razem, kiedy na próżno liczy na to, że się zjawisz. Nie pojmuję, jak można nie pokazać się na pogrzebie własnego ojca!
Jej oburzenie nie wywołało w nim żadnej reakcji. Nadal spokojnie popijał swoją kawę, nie próbując nawet unikać jej rozzłoszczonego wzroku.
– No cóż, nie wiem, naprawdę nie wiem, Erin, jak można się tak zachować, a potem jeszcze, ni z gruszki, ni z pietruszki, zjawić się nagle i eksponować skarpetki z kopulującymi zajączkami.
– Wygląda na to, że dla ciebie życie to jeden wielki żart – wycedziła ze złością, teatralnie potrząsając przy tym głową.
– To prawda, ale to jedyny sposób w tym okrutnym świecie na zachowanie zdrowia i rozsądku. Znam już twój pogląd na mój temat, zrozumiałem, a jakże. W porządku, jestem zimnym draniem. Ale czy moglibyśmy na czas naszego wspólnego pobytu w tym domu ogłosić zawieszenie broni?
– Co masz na myśli? Jak długo zamierzasz tu siedzieć? – Żadnych więcej uprzejmości, nic z tych rzeczy.
– Tego jeszcze nie wiem, ale na pewno do Bożego Narodzenia.
– Słucham? – Erin wybałuszyła oczy i omal nie upuściła kubka na podłogę.
– Widzę, że nie jesteś szczególnie zachwycona – podsumował, wycierając rozlaną kawę.
– To niemożliwe – jęknęła i ukryła twarz w dłoniach. A taką miała nadzieję na odrobinę spokoju. Liczyła, że będzie mogła się wyciszyć, przemyśleć wiele trudnych spraw. Specjalnie wzięła tydzień urlopu.
– Widzę, że to jakiś problem...
– Sally mówiła wyraźnie, że zostaniesz tylko jedną noc. Gdybym o tym wiedziała, z pewnością inaczej zaplanowałabym swój wolny czas.
Zadzwonił telefon. Erin odezwała się ponurym głosem, mając jeszcze złudną nadzieję, że może jednak Nathan okaże się dżentelmenem i przeniesie się na przykład do hotelu.
Dzwoniła Sally. Niezwykle podniecona krzyczała do słuchawki, dopytując się, czy jej brat jest na miejscu.
– Nawet nie wiesz, jak się cieszę, że poznałaś wreszcie Nathana. I co powiesz? Jest wspaniały, prawda?
– Oczywiście, wspaniały – odparta bez zbytniego entuzjazmu Erin.
Sally najwyraźniej nie zauważyła chłodu w jej głosie. Z miejsca zasypała ją tysiączny już raz litanią zalet swojego brata.
– Daj mi go na chwilę, bardzo cię proszę!
– Oczywiście, Sally, zaczekaj moment. Chodź – rzuciła Nathanowi niechętnie.
Podczas krótkiej rozmowy z siostrą nie powiedział praktycznie ani słowa, mimo że wielokrotnie próbował przejąć pałeczkę. Erin, pochylona nad swoją kawą, uśmiechała się pod nosem.
– No, to daj mi jeszcze raz Erin – usłyszał wreszcie w słuchawce.
– Już daję. Trzymaj się, siostro.
– Kochanie – zapiszczała podekscytowana do granic możliwości Sally. – Powiedziałam Nathanowi, że się nim zaopiekujesz. Prawda, że zrobisz to dla mnie?
Erin pobladła. Mocno ściskając słuchawkę, rzuciła Nathanowi pełne wyrzutu spojrzenie.
On tylko wzruszył ramionami i potrząsnął głową, jakby chciał powiedzieć, że nie ma z tym nic wspólnego.
– Ależ Sally, ja nie mogę... – zaczęła się jąkać.
– Erin, proszę, on nie zna nawet miasta, nigdy nie był u nas dłużej niż kilka godzin. Może pójdziecie razem do teatru albo na obiad?
– Sally... – wiła się jak piskorz Erin. – Zrozum...
– Tak bardzo mi na tym zależy, naprawdę ogromnie żałuję, że nie ma mnie tam z wami. Wiem, że zrobisz wszystko, co w twojej mocy. Pa, kochanie, i bardzo ci dziękuję.
Zrezygnowana Erin odłożyła słuchawkę.
– No to pięknie – burknęła pod nosem.
Nathan zerknął na nią znad gazety. Powoli przyzwyczajał się do jej nachmurzonej miny. Odkąd ją poznał, uśmiechnęła się może dwa razy.
– Nie popadaj od razu w taką rozpacz, Erin, przecież świat się nie zawalił, a ja wcale od ciebie nie oczekuję, że rzucisz wszystko i zostaniesz moją przewodniczką. Sally o niczym się nie dowie...
– No to jej nie znasz! Jasne, że się dowie, ona zawsze o wszystkim wie.
– Dobra, więc powiem jej, że wolałem być sam, nie ma sprawy, i poproszę, żeby nie próbowała więcej układać nam życia.
– Jak to życia? Więc ona wiedziała, że zostaniesz tu dłużej i specjalnie mi nic nie powiedziała?
...
marzenka2100